Sir Mong Mukha Mo!

(hango sa librong "Alamat ng Tropang X)

Yahuuuuuuuuuu!!!

Eto na po kami sa aming second peborit subject, and P.E. Oo, second lang. Para ka namang bago ng bago, sempre first peborit yung recess. Kaw naman, bata pa tayo yun na ang number wan. Kopong kopong pa yun eh.

Tuwang-tuwa kaming mga ekis, sempre makakakita na naman kami ng mga seksing mga kolehiyala na nakasuot malamang ng mga swimsuit na kala mo eh sasali sa Bikini Open o kaya naman eh mga nakasuot ng nagsisikipan at naghahapitan na mga damit na kala mo mga suman na kulang na lang eh isawsaw sa asukal. O kaya naman eh ang kanilang mga nag-gagandahan at nagkikinisan na mga labahita na kala mo eh pino-floor wax at mga legs na naghahabaan na kasinghaba ng sinturon ni hudas.

Sabi sa iskedyul namin, dun daw kami sa gym. Takbo naman kami. Sempre excited. Maya-maya pa dumarating na ang isang lalaking hapit na hapit ang jogging pants na halos bakat mo na ang kanyang yagbols sa sobrang sikip. Athletic daw kasi sya talaga. Naka puti syang t-shirt at medyo maikli ang gilid para daw masilayan mo ang kanyang nagmumurang masel. Sa totot lang di naman masel, kundi dating masel. Ngayon bilbil na. Sempre pa, di mawawala ang kanyang pito na nakasukbit sa kanyang ala-ninja turtle na leeg. Prrrrrrrrrrrrrrt! Foul!

Sya si Mr. Dizkarte. Ang aming PE teacher na parang ultimo eh pinagbiyak na kulangot ni Ben David (sumalangit nawa) at Jimmy Santos.

Prrrrrrrt! Roll call. Ibinigay ang aming mini-kurikulum na tatakbuhin ng klase sa buong taon. Basketball at swimming? Langya, basketbol, e di kami-kami din lang yun? Saka, dun lang kami sa gym parati sempre dahil andun ang court. Hawa.

Me umepal. "Sir, baka naman pedeng unahin na natin yung swimming?" baka nga naman kasi me makasabay kaming chikababes sa pool. "Swimmingin mong mukha mo!" sagot sa kanya ni sir. Tameme.

Yung inaasam-asam naming makita, ala. Akala pa naman namin, sa PE kami makakakilala ng seksing kolehiyala na balang araw eh magiging watot, syota, dyowa, bata, gerpren, mama-san, kakuladidang, kachukchakan at kung anu-ano pa. Sira ang mga pangarap namin. Wala sa PE ang aming hinahanap.

Kaya ayun, ganun-ganun na lang. Kami-kami lang ang nagtitinginan. Tuwing me hihirit, "Hiritin mong mukha mo!"

Kaya naman minsan pag ala kaming magawa at medyo nalulungkot kami dahil wala kaming makitang chikababes pag PE, hihirit lang kami ke sir para mapakinggan ang kanyang magic words, "Magikin mong mukha mo!", buo na ang araw namin.

Tingin mo ba gumaling kami magbasketbol? Ala, ganun pa rin. E sa swimming? Asa ka pa. Bakstrok, saydstrok,isprikitok, anlabo. Sisid lang ang natutunan namin. At sempre pa si sir ang nagturo sa amin nun.

"Sisirin mong mukha mo!"

Hoy, Mr. Bungol!

(hango sa librong "Alamat ng Tropang X")

Me propesor yung ibang kaklse namin dun sa ibang subject. Di namin sya titser kasi, di naman namin kelangan yung subject nya para grumadweyt, di kasali sa kurikulum namin. Kaya lang masyado sya sumikat sa mga kwentuhan naming mga ekis, kaya, natural kasali rin sya sa wento.

Tawagin na lang natin syang si Mr. Bungol. Kaya yun ang naisip kong itawag sa kanya kasi sa sobrang baba ng boses nya, walang binatbat si Diomedes Maturan. Kung di mo nakikilala si Diomedes, itanong mo muna sa lolo mo kung sino yun. Kase natural, panahon pa ni kopongkopong kumakanta na yun.

Bukod sa sobrang baba ng boses ni Mr. Bungol, kung magsalita yun, parang parating bumubulong at laging sa ilong lumalabas. Para atang kahit di nya ibuka yung bibig nya, makakapagsalita pa rin sya, dun nya pinapadaan sa butas ng ilong nya, ganun. Oo, ganun. Madalas pa nga syang nabubulol at nango-ngongo na di mo malaman.Tingin nga namin malamang totoong ngongo si sir, magaling lang magtago.

Ngalaga! Oo, ara alagang ngongo!

Subukan mong pagsalitain ng "Pag tumayo ang testigo, kay susan tayo!", kung hindi malaswaan ka rin.

Heto ang isa pang propesor na isang pa ring walang kamatayang nilalang na nagturo dun sa kanto ng Intra. Di ko matandaan kung anong subject nya, kung English ba o Humanities, pero ang sigurado ko sikat yun nung panahon namin. Parati syang topic sa canteen, sa mga tambayan, sa mga bilyaran, at sa mga kainang point-point sa Intramuros.

Minsan, nagpagawa yun ng project dun sa isang estudyante nya na Dean's lister. Pina-compose nya ng isang makabagbag-damdaming sulat ke ponsyo pilato na kunwari ang me akda ng sulat eh naholdap at nawala lahat ng mga ID, credit cards, at kung anu-ano pang importanteng papeles na kelangan mong ipa-blotter para me pulis report ka at katunayang nawala nga. E di gawa naman si estudyante ng sulat. Sempre highly-polluting yung ingles kaya pihado mai-impress sempre yung babasa.

Kinamukat-mukat mo, nabuking ng lahat, yun palang "project" na pinagawa ke Dean's lister, eh para pala ke sir. Kasi naholdap si sir at nawala yung mga papeles nya.

Si sir namaaan, di pala marunong mag-compose ng Englesh letter namaaaan. Simple English, cannot do! All he need is to add one letter then borrow two. And to think he's the professor of the school teaching subject English matter? How poor naman his English! How naman can he teach us his teaching if he cannot English spokening, you know?

Kaya hayun, sikat na sikat sya.

Minsan, sa klase, napikon si sir, kasi mukhang sya ang pinagkwe-kwentuhan ng mga estudyante. Tinawag nya yung tatlong nag-dadaldalan. Pinagtutu-turo nya at sinabing, "You, you and you! Both of you! Get out!"

Sabi ng tatlo, ano daw? "Both of us three?" Tawanan ang buong klase.

Sempre mas lalo pang sumikat si sir. Galing kasi naman talaga. Bungol.

Wham! Bam! Bye Ma'am!

Ayan na si ma'am!

Dumarating na nga si Dr. Asarpikon, palinga linga, taas-noo na parang parating me stiff-neck, pero nagkakandirit pa rin kung maglakad.

Si ma'am, matalino din naman kahit papano sempre, psyche doktor, balingkinitan, maputi. O, wag mo nang pag-interesan, baka masuya ka lang. Kasi itong si ma'am kahit dalaga pa, nahuli lang ke Bb. Goldfish ng 50 years. Saka tumangkad lang ng ilang gabuhok ke Prof. Nuno.

Walang uubra diyan kundi si Arnold. Sinong Arnold? Sino pa eh di si Governator. Patay na patay yan dun. Lahat na ata ng pelikula ni Arnold napanood nya. Biruin mo yung niliit-liit nya na yun, type na type nya si Conan da Barbarian. Eh, kasinlaki lang sya nung masel nun sa kili-kili. Baka pag-inat nun, mapisa sya nang di sinasadya.

Madalas nga nyang nai-bibida si Arnold, yun bang parang magka-inuman lang sila nung nakaraang gabi. Para lang silang mag-trops kumbaga. At aminado sya na yung Last action Hero ang kanyang da best. Akala namin man-hater si ma'am. Di naman pala. Me iba lang talagang type. Malamang nga sya ang tanghaling the last virgin ng Intramuros kakahintay ke Arnold.

Nung una si ma'am mukhang okey at mabait. Sa una lang pala. Mukha lang pala. Yun pala me pagka-terror na di mo malaman.

Kahit na halos ka-size lang nya yung patpat na hawak nya, yakang-yaka nyang durugin at pulbusin yun ala FPJ. At wag na wag kang mami-milosopo ha, baka di ka nya matantya at ma-pompyang ka nya ala Erap. At wag mong sasabihing mas malaki ka sa kanya, kayang-kaya ka nyang duru-duruin ala Mike Arroyo. Bhakh oooooooppppppp!

(ang piktyur ay kinupit ko lang ke Tonio na kinupit naman nya sa Inquirer.net)

At huwag na huwag mong kokontrahin si Freud, mapagdududahan ka nyang may penis-envy. (ma'am chauvinist lang po si Freud at ang penis-envy ay na-imagine lang nya sa sobrang kaka-tabako nya. At kung yun pong penis-envy ang center ng Freud Psychology, eto po me pangontra na ko dun, and Buraot Psychology kung saan base sa tatlong dekada kong hands-on na pagre-research, ang mga lalaki po ang me trait na "tits-envy" sa mga chikababes, sorry ma'am di kayo kasama dun sa mga subjects)

Minsan, nasermunan nya buong klase. Parang me malaking krimen kaming nagawa at kulang na lang e ipako kami lahat sa krus. Tindi nga tampo nya sa aming lahat, habang kami naman eh naka-kunot lang ang noo dahil di namin maintindihan ang ibig nyang sabihin. Yung iba, kamot lang sa ulo.

Yun pala, dahil ang topic for the day eh altruism ekek, hinihintay pala nya na me magsabi sa amin na altruism is good for everybody. Na kahit na hindi totoong me ganung bagay, mabuti pa rin ito sa pipol op da world lalu pa't mga Katoliko kami lahat.

Pare-pareho ang reaksyon ng mga mukha namin. "eh tungak ka pala eh," "yun lang ba?" "anak naman ng teteng oo," "alangya,""eh di ka naman nagtatanong eh," "ano kaaaaamo,".

E hindi naman Theo yung subject, Psychology. Talaga naman oo pag sinusuwerte ka oo, daig mo pa ang juma-jackpot at napukpok ng alagad ni kalantiao. Sa galit nya at sama ng loob, wala syang kinausap man lang kahit isa sa amin na para bang sobrang laki ng tampo nya sa amin na di ko malaman na ewan. Walang makasagot ni isa sa amin at makapag-paliwanag, baka kasi ngayong akmang mag-aamok si ma'am eh maduro lang nya kami at maidikdik sa upuan namin. Bhakk oooooopppp!

Wam! Bam! Binalagbag pa nga nya yung pinto at naiwan kaming lahat na naka-tunganga, nagtitinginan lahat na para bang, "ano yun?" Para tuloy kaming apektado na apektado lahat at binagsakan ng langit at lupa. Nung makalabas na sya ng pinto, at ilang segundo na ang lumipas.... "wala na si ma'am!". Bye ma'am.

Yeheeeey! Tara na tol, nood tayo ng sine. Wak na, tambay na lang tayo megamall. O sino sasama dyan? Kameeeeeee!!!!! Ayos, field trip.

Laglagan Na!

Hindi mo ba nahahalata, puro tungkol sa mga titser ang pino-post ko? Kasi kokonti lang sila kumpara sa mga naging kaututang dila ko sa kolehiyo at maging nung umalis na ako sa kolehiyo at nagsilbi na sa bayan.

Kung inaakala mo ligtas ka na, abang ka lang muna tol. Inuuna ko lang kasi ilaglag yung mga titser natin. Pagkakataon ko na itong bumawi. Hehehehe.

Di ko naman talaga ilalaglag. Inuuna ko lang talaga ipakilala yung mga titser na naging parte na ng buhay natin noong bata-bata pa tayo.

Sila ang mga nagsilibing mga gabay sa ating pagiging mabuting tao, mga sagabal sa ating mga plano, mga pang-asar sa ating mga iskedyul, mga seksing titser na minsan ay binobosohan natin (hu, kunwari ka pa! wag ka na magmalinis), mga nilalang na paborito nating asarin, kutyain, minsan ay pagtawanan at lait-laitin dahil sa kanilang style ng pananamit, at taste sa mga kung anu-anong kaek-ekan.

Pero sa kabila ng alta-presyon na idinulot natin sa kanila, mahabang working hours at mababang sahod, andyan pa rin sila. Palakpakan naman dyan!

Sila ay ating mga naging kaibigan,mentor at coach, kuya, ate, nanay at tatay. Kung ang ilan sa kanila ay naging mortal na kaaway natin sa eskwelahan, sila rin naman ay naging mga inspirasyon din.

At sempre pa, itatago ko ang tunay nilang pangalan para na rin sa kanilang sariling kapakanan bilang tagapagbigay ng gabay sa mga kabataan. Saka isa pa, baka mamaya maging titser din yun ng mga anak ko, yariin si dayunyor. Ano ko, bale?

Ngayon, kung sakaling me malimutan ako sa inyo mga sir, mga ma'am, paki shout lang po ako para maisama ko kayo. Nang sa gayon po eh mapadalhan ko kayo ng libreng kopya ng libro, hane?

Ang Daan kay Professor Nuno

(hango sa librong "Alamat ng Tropang Ekis")

Eto na, subject sa Theology. Pagpapaka-banal na naman.

Ngarag na ngarag na ako sa pagpapaka-banal. Buhat pa nung uhugin ako, yun na ata ang ibinigay sa aking hobby. Kaya naman nung medyo tumigas na ang buto ko, pinalaya ko na rin ang sarili ko.

Biruin mo ba naman mula pa elementary, lagi akong bumabagsak sa mga iskul na pinapatakbo ng kaparian. Sa maniwala ka't sa hindi, noon, banal na banal ako, muntik muntikanan na nga akong ipa cannonize sa Vatican. Amen?

Sumusungaw pa lang ang araw, takbo na ko sa iskul kasi magsa-sakristan pa ako ke pader sa unang misa bago ako tumuloy sa klase ko. Araw-araw yun lagare. Tapos sa sabado naman, takbo ako ulit sa iskul para naman mag-praktis ng choir ng simbahan. Eto pinaka-matindi, pag linggo, pagkatapos naming mag-aleluyah sa misa, magkukulong naman kami sa isang kumbento at magdadasal ng abaginoongmarianapupunokananggrasya hanggang hapon para sa aming Legion of Mary.

Pag hindi pa ako natanggap sa langit nun, ewan ko na lang. Amen? Amen naman dyan!

Buti na lang nung kolehiyo, kakaiba. Enjoy ang Theo ko. Kakaiba din kasi ang teacher namin. Eto si Prof. Nuno, teacher namin sa Theology 5000. Seminarista ata si sir. Di mo sya mapag kakamalang basketbol player, iskorer pwede pa. Bansot na bansot kasi, siguro hanggang tuhod ko lang. O sya sige na, palag agad, di naman hanggang tuhod. Sempre kelangan me konting eksahirasyon para naman me wenta tong mga anik-anik ko dito.

Ayon pa nga sa kanya, meron daw siyang mga palaki at mga pinaa-aral na mga bagets. Pilantropo ang dating. Tawag ng mga seminarian "benefactor". Tingin naming mga ekis, ninang.

Pamatay niya kapag nagle-lecture, nakahalukipkip yung dalawang kamay nya sa magkabilang kili-kili. Kahit pag nagsusulat sya sa blakbord, nakahalukipkip pa rin yung isa. At ang boses nya, teng, parang ke wengweng. Ang liit.

Masaya naman kami sa klase nya. Lagi mo pa nga siyang makikita na nakatawa lalo na kapag napapalingon sa amin. Nung una di namin alam. Lalo na at ang ngiti nya eh yung super tamis na mala-bukayo ang dating.

Dun sa iba, lalo na't hindi natatawa sa jokes nya medyo asar ang bruhilda. Me kakilala nga akong taga-Letran galit na galit ke "sir". Kase naman ibinagsak sya kasi mukha daw asar sa kanya. Sabi ko, eh seryoso ka kasi eh, sana nagpatawa ka.

Sa subject nya, kakaiba. Sa halip na sa likuran kami, andun kami sa bukana, sa harapan nya. Syempre, kami kasi ang bida. Kase, sa klase ni Prof, kelangan lagi nya kaming mapapansin, lalung-lalo na yung bunso namin na si Kitkat. Kase naman ...ahahaaay!, mukhang type ni sir.

Kaya kahit puro kabulastugan lang ang gawin namin, panigurado, pasado. Aakbayan lang ni Kitkat yun, patay, laglag na ang panty (tol, sigurado hindi brief suot ni sir).

Kadalasan nga, hinihimas ni Kitkat sa tyan para lang makita namin ang reaksyon nya. Dyosko, parang nasa alapaap. At ang mga tingin nya, parang isang probinsiyanang dalagitang nagtatampisaw sa tabing-ilog at ngayon lang nakakita ng guwapong tega-Maynila.

Wala lang kaming ginawa kundi magkangkarot sa klase at gumawa ng kung anu-anong mga ka-kenkoyan. Kahit yung ibang mga kaklase namin, nakokornihan na at medyo naaasar, si prof naman parating enjoy. Bawat kindat ni Kitkat, nasa ika-pitong langit. Bawat patawa namin, dagdag na grade sa kanya. Kaya si Kitkat, panay ang gatong namin na kausapin si sir. Sempre, sya ang padrino namin ke sir. Fafa!

Kaya kami, sus naman, brad. Kahit iskul bukol, oks lang. Kahit indyanin namin ang klase nya araw-araw, sigurado pasado. Pasalamat nga sila di namin inambisyong maging highest. Kaya namin yun, kaso garapal naman na. Sobrang kapalmuks na dating namin nun.

Saka baka me mag-isip pa na me "iniregalo" kami ke sir. Mahirap na.

Ma'am Pulboron

(hango sa librong "Alamat ng Tropang Ekis")

Lagi kong inaabangan klase nya. Kahit MWF lang ang Philo, okey na. Sana nga araw-araw.

Kasi naman itong si Ma'am Pulboron, impressive. Kahit pa kapag dumadating sya sa klase na parang humahalimuyak na pulburon, no problem. Konti lang naman sya mag mek-ap kaso parang lagi syang bagong panganak na tadtad ng jonhnsons. Ayos lang, super bango naman.

Nung una niya kong tinawag para mag-recite, "Mr. Buraot, what is the cause of the succeeding cause of the final cause?," Yari. Tayo naman ako habang palinga-linga at nag-iisip at nagpapacute. Dedma ang ibang tropa sabay yuko, di rin kasi nila alam. Cause...cause... konting kuskos, ayos? Patay ala ako maisagot. Kakahiya ke ma'am. Mukhang wa epek ke ma'am ang pagka-cute ko, kelangang mag-aral, dun ko lang sya mapapa-impress.

Pero di rin nagtagal, kasi magaling naman talaga din syang magturo, okey na. Pakiramdam ko nga ako na ang paborito nya sa klase kasi ako ang lagi nyang tinatawag. Kung yung ibang ekis, tinatago ang mga mukha para hindi matawag, ako nagpapa-cute pa.

Sa galing nya sa larangan ng Pilosopiya, malamang matutunan mo ring pag-isipan pati na rin ang dahilan kung bakit ang bungang-araw eh sa likod tumutubo at hindi sa dibdib. Ganun ang dating.

At siguradong paglabas mo ng klase nya, kayang-kaya mong makipag-debate kahit ke Dean at matututo kang gumamit ng mga salita at mga tanong na siguradong walang makakasagot sa yo, tulad ng "Tinataghiyawat ka ba sa mani?". Ganun pre. Yakang-yaka mong magpaka-pilosopo.

Di siya tulad nung ibang mga babae dyan na puro porma, ala namang wenta. Magaganda nga ang wankata, no-brainer naman. Puro pang-display lang. Etong si ma'am, macha-challenge ka. Kasi kulang na lang bigyan ka ng rubik's cube at crossword puzzle araw-araw.

Ibig ko sabihin, super talino nun. Saka single pa. Kakahiya nga lang pumorma kase, bukod sa estudyatnte ka lang nya, mukhang di ka papasa. Mukha kasing kastila na haciendera. Lagi syang naka-designers at disente ang porma. Me hawig pa nga syang artista. Para syang pinag-halong Chanda Romero at saka nung artistang anak ni Paraluman na naging sikat na ST star nung 90's.

At saka tol, lagi syang mabango. Tuwing maamoy ko nga yung amoy nya na yun, hinahabol ko. Parang laging bagong laba. Yun bang amoy na hindi naman amoy pagkain pero nakakabusog. Lam mo yun? Ni hindi ko nga ata sya nakitang pinag-pawisan kahit kelan. Malamang mabango din yun.

Ilang taon ko rin bago nalaman kung anong tatak nung pabango niya. At tuwing maaamoy ko, sya naa-alala ko.

Kaya enjoy ako lagi sa klase nya. Bukod pa sa na-challenge nya akong mag-isip, nabigyan din nya ako ng chance na isipin, kahit sandali lang, na wag nang mag-bulakbol.

Kaya naman kahit nagbibilyar na yung ibang Ekis, ang lolo mo, present.

Binibining Goldfish

(hango sa librong "Alamat ng Tropang Ekis")

Lagi namin syang naikukumpara ke Garfield. Kase naman tsong, ang lamlam ng mga mata. At sa ibaba nito, dalawang punungpunong eye-maleta. Pero dahil ke Bob Ong, naisip ko, tama siya. Goldfish nga pala, mas uubra.

Si Bb. Goldfish ay titser namin sa Pilipino. Imaginin mo naman, kaming mga Ekis, yun ang pinaka-paboritong subject nung kolehiyo. Napaka-interesanteng subject naman kasi. Charing.

Tapos nataon pang siya ang titser, masisisi mo ba ang mga tulad namin?

Wala akong sinasabing hindi siya magaling. Kaso, kahit sino naman tatamarin. Kasi sa bigat ng talukap ng mga mata niya, pati ikaw aantukin. Yun bang parang pag me itinanong ka ang sagot sa yo ng mukha ay, "Ano kaaaamo?"

At oo, two hundred years old na siya, yung one hundred dun, yun ang itinagal nya sa pagtuturo ng Pilipino sa Letran. At oo din, dalaga pa siya hanggang ngayon. Strict kasi ang parents. Kung interesado ka, sige ilalakad kita.

Pero tol, huwag na huwag kang tititig, kasi mahi-hypnotize ka. Walang sasalo sa yo.

Minsan nga naalala ko, isa sa amin, walang assignment. Di ko na matandaan kung si Clapton ba o si Jordan. Ang aming takdang-aralin ay ang paggawa ng isang orihinal na tula. Oo tula. As in poem. Ah, naalala ko na, si Jordan pala yun.

Nang matawag si Jordan ni Bb. Goldfish, kamot sa ulo, ala kasing assignment si kolokoy. Pero, dahil ekis, nagawan ng paraan. Nagmana ata ke McGyver. Biruin mo, on the spot, naka-imbento ng tula. Tindi.

E di inumpisahan na nya ang tula nyang na-compose nung oras na yun. Tandang-tanda ko pa nga ang umpisa....

"Nang isilang ka sa mundong ito

Laking tuwa ng magulang mo

At ang kamay nila ang iyong ilaw...."

Hagalpakan kami lahat. Etong si Bb. Goldfish, walang napapansin, ang dating ng mukha ganun pa rin, "ano kaaaamo?".

Kaya etong si Jordan, dire-diretso hanggang matapos nya ang kanyang "tula". Ganda pa nga ng pagkabigkas nya nung tula nya, me tono. Kulang na lang kantahin.

Di na ko nakapag-pigil kaya takbo na ako ng banyo, kasi halos maihi na ko sa katatawa, sasabog na pantog ko.

Ano, gusto mo tapusin ko yung tula?