Ang Alamat ng Singkong Kulot

Naabutan mo na ba ang singkong kulot? Kung ikaw ay myembro ng generation XYZ, malamang hindi. Pero kung ikaw ay kasingtanda na ni Kopong Kopong, sigurado, pasok ka!

Wala lang. Kasi habang nagmumuni-muni ako habang nanonood ng palitan ng dollars at pesoses, di ko maubos maisip kung bakit, habang tumatanda ako, lumiliit ang halaga ng pera. Naiisip ko tuloy kapag natigbak na ako eh can't afford ko na ang halaga ng kabaong. Kahit magpa-cremate mahal din.

Balak ko sana wag na mamatay para di ako magastusan. Pero malabo. Kaya ang solusyon ko dun, para makatipid, bibili na ako agad ng kabaong habang medyo mura-mura pa ang kahoy. Narra para mas matibay hindi bubukbukin.

Enihoo, naalala ko din yung pera noong araw, noong mga panahong nasa elementary pa kami ni Mahoma. Noon kasi, yung baon kong beinte singko sentimos, nakakabili na ako ng palamig at sinulbot (banana cue po iyon). At sempre, me tira pa ako para ipambayad kay Ma'am dun sa pulburon na ibinebenta nya sa classroom. Kahit di masarap, kelangan bumili ka ke ma'am para mataas ang grade mo. Nakakaiwas lang kami bumili ng polvoron kapag me supply na nutri-bun sa canteen. At kapag me piso ka, makakabili ka na ng house en lot. At ang mga singko ay iniipon namin. Nautuwa kasi kami dahil kakaiba sya, kulot.

At kahit bata pa kami, me savings account na kami sa Banco Filipino. Yung mga sampera na square ang madami kaming naiipon, bukod kasi sa paborito yung ipamigay ng mga lolo't lola namin, magaan din kasi sya sa bulsa. Sa sobrang gaan nya, lumulutang sya sa tubig. Oo, pramis.

Hinalughog ko ang internet para malaman kung bakit ginawang kulot ang singko na yun. Di naman kulot si Tandang Sora. (tol, piktyur nya ang nakalagay dun, see pic. ayun andun sa itaas) Kaso, wala akong makita eh. Siguro kaya ginawang kulot yun, para kapag hinahawakan mo, madali mo syang malalaman kung singko nga sya. Siguro din, dahil disco era noong mga 70's, uso ang afro, kaya ayun, sumunod sila sa uso. Baka rin naman kulot yung chairman ng banko sentral noon.

Ngayon me singko pa rin naman, kaso mo butas na sya. At di ko rin malaman kung bakit nag-i-isyu pa nito. Eh yung beinte singko nga wala ka na mabili eh, singko pa kaya. Mas mahal pa nga ata ang value nung bakal na ginagamit para gumawa nito. Sana ginawa na lang nilang plastic para mura. Pwede pa i-recycle.

Di naman ako nahirapan maghanap ng piktyur ng singkong kulot. Yun, madali hanapin. Kaso hanggang ngayon, di ko pa rin makita yung kapatid ng singkong kulot, si singkong duling. Bukas ko na lang sya hahanapin, gabi na.

Kape Lang Pala Katapat Mo

Isang himala! Matapos ang humigit kumulang, nakakalakad na ako!

Punyemas kasing paa ito. Akala ko, di na ako ulit aatakihin ng pesteng rayums, umatake na naman. Halos mapudpod na ang tyan ko sa hapdi kakainom ng kung ano-ano, wa epek na ata. Nawawala ang sakit, tapos bumabalik ulit. Halos dalawang linggo din akong pinahirapan. Muntik na nga akong makabili ng wheelchair.

Pero nakadiskubre ako ng natural na gamot. Hindi pito pito. Walang ganun dito eh. Hindi rin dahon ng bayabas tol. Kasi bukod sa wala naman akong makitang puno ng bayabas dito, matagal na po akong binyagan.

Kape. Punyemas, kape lang pala ang katapat ng problema ko. Kasi naman, matagal ko ng iniiwasan ang kape. Kasi nga me kakaibang epek sa akin ang kape. Para sa karagdagang impormasyon, please see my old post. Kaya nga iwas ako sa kape. Pero minsan, napag tripan ko ulit uminom ng tunay na kape, whaw... nawala ang sakit ng paa ko. Naalala ko nung minsang bigyan ako ng steroids dahil nga sa sobrang sakit. Kailangan daw yun para dumaloy ang dugo dun sa mga veins dun sa me paa ko na masakit.

At dahil malakas umepek sa akin ang kape, e di para na rin syang natural na steroids. Itinulak nung kape yung mga natutulog kong dugo papunta dun sa mga baradong veins doon sa paa ko. Kung bakit kasi di ko naisip yun noon pa. E di sana hindi na tumagal ang paghihirap ko.

Pag tumama nga ako sa lotto, pupunta ako ke Belo. Ipapaputol ko na yung paa ko at papapalitan ko ng bago. Haytech na ngayon no? Pwede na yun. Me kakilala nga ako,eh. Medyo eng eng ng konti, kaya ang ginawa nya, nagpadagdag sya ng utak.

Naalala ko tuloy yung kwento dun sa Timbuktu. Me nabaril kasi tapos saulo tinamaan ng bala, kaya nag scattered ang kanyang brain sa kalsada. Sabi nung isang eng eng, "Wow pare, grabe. Nagkalat yung "isip" nung mama. Yukk!"

Eniwey, eto balik tayo sa problema ko. At least ngayon na-solusyunan ko na. Walanjo! Etong rayuma ko, parang mga prosti dun sa me Quezon Circle, kape lang pala katapat, katalo na. Oist, di ako rumoronda dun, kwento lang sa akin yun.

Kuko-rookookooo! Rayuma!

Malabo akong maging D.O.M. Kasi kahit feeling ko old man na ako, di naman ako dirty. Ganun ka-simple. Di rin ako yung tipong matandang mayamang madaling mamatay. Kasi kahit medyo tumatanda na ko, di naman ako mayaman. At mas lalong di ako madaling mamatay. Masama ata akong damo.

Puro lang tama, pero di namamatay. Ala Lito Lapid. Yun bang kahit nakaluwa na ang bituka nya sa pelikula, buhay pa rin at nauubos pa nya ang kalaban. Ganun.

Ganun na ata ang katulad ko. Kahit puro tama na ko, di pa rin ako mamatay-matay. Bukod kasi sa HIV ko, eto at ilang araw na akong pagapang-gapang sa isa pang sakit na minana ko sa tatay ko. Gout, rayuma, arthritis, kainis.

Nung una akala ko, me bali lang ako. O kaya naman eh me naputol lang akong nerve endings sa me bandang paa. Kasi minsan, nagbubuhat kami ng utol ko ng cabinet mula sa third floor pababa nang (bwenas) masalugsog ang kuko ko sa hinlalaki sa paa. Grabe teng sa sakit! Nung tingnan ko yung kuko ko, nakalawit na lang sya at konting hibla na lang ng laman ang nagko konek sa kuko at dun sa daliri sa paa.

Pero kahit masakit, umiral na naman ang aking pagka Ernie Barong. Naesep ko, kung hahayaan ko lang syang nakalawit, mas lalong masakit tuwing igagalaw ko. Baka mas lalong ma-impeksyon. Kaya mas wais kung aalisin ko na ng husto yung kuko. Kaya ang ginawa ko, dahil lahing andres bonifacio ata ito, hindi atakbo, buong tapang akong kumuha ng unan, kagat kagat ko, sabay kuha ng plies at hinugot ko yung kuko kong nakalawit sa hinlalaki ko. Nung araw ding yun, mas naiintindihan ko na kung ano ang naramdaman nung mga pinoy na tino-torture nung mga sakang noong panahon ng Hapon. Very educational.

Buhat noon, sumasakit na palagi. Kaya akala ko yun ang dahilan ng pananakit ng paa ko. Hanggang di na rin ako nakatiis, nagpa doktor na ako. Ang sabi, rheumatoid arthritis daw. Nung pumapalag ako kasi sabi ko pangmatandang sakit lang yun, kahit daw pala bata nagkakaganun, at mana mana din daw. Ang gamot? Sinaksakan ako ng steroids. Akala ko nga naliliitan sya sa akin eh, kala ko papalakihin nya masel ko. Di pala. Para daw pala yun dumaloy ang dugo dun sa paang masakit. Ganun pala yun.

Kaso mo, di pwedeng steroids palagi, kasi baka sumobra na ng laki ang madali daw kapitan ng virus kapag nag-i-steroids. Saka baka masanay ang katawan ko dun, mahirap na, di naman ako athlete.

Kainis pa, dahil sa marami kaming magkakapatid at malaking pamilya, talo ako lagi kapag tine-trace ang medical history ng pamilya. Kaya nung iniisa-isa nung doktor ang mga sakit at kung meron nito ang kamag-anak ko, pasok ako lahat.

Buraot, any in your family have diabetes? My uncle and my utol. TB? My dad used to have one. Heart problem? My other brother had a valve replaced. Lung disease? My erpats. High blood pressure. My ermats. Stroke? My other utol. Arthritis? My erpats and other utol. Cancer? my lola on the other side. Magtatanong pa ata kaya pinutol ko na... name it we have it! Sa dami ba naman namin, e di sempre, lahat pasok.

Kaya sa dami ng history ng sakit sa pamilya, kulang na lang sabihin sa akin na bawal akong kumain. Anong palagay nya sa kin, si Mahatma Gandhi?

Kaya eto, kahit mahapdi na ang tyan ko sa mga gamot, inom pa rin ng inom, no choice. Kaso mo yari naman ang bituka ko, yung tyuhin ko pa naman namatay sa ulcer. Di bale sana kung me pito-pito dito.

Tag ni Enday

Forty-payb years na rin ng huling sumagot ako sa mga tag-tag na ganito. Madami pa rin akong naka-imbak sa baul. Sensya na sa mga nag-tag. Me Alzeimer na ata ako eh. Pero eto, ibabalik ko na, pampalaman sa blog. Heheheh.

Unahin ko na itong isang galing sa bagong presheep na si Enday. Ala slumbook ang dating nito, buti na lang 5 questions lang.. oopps 6 pala.

1. What was I doing 10 years ago?

Anong year na ba ngayon? Ahhh.. 1998... naglalamyerda ako sa Subic noon. Nagje-jetski ako hila hila ko yung barko ng US Navy.

2. What are 5 things on my to-do list today?

Una, mag log in sa aking blog...
Pangalawa,sagutin ang tag na ito sempre....
Pangatlo, maghanap ng makulit na piktyur para isalpak sa pautot na ito ...
Pang-apat, ipost ang entry na ito sa blog ko....
At panglima, mag-logout at matulog.

3. Snacks I enjoy:

Adobong mani, nilagang mani, nagaraya (mani pa rin), kwek kwek, betamaks (isaw), helmet (ulo ng manok), adidas (paa ng manok), curly tops, flat tops, at serge (tsokoleyt yun ni kopong kopong).

Kelangan me kasamang sarsi. Di pedeng wala.

4. Places I’ve lived:

Pinanganak ako sa Oriental Mindoro, lumaki ako sa Dimasalang. Madalas ako magbakasyon sa Isla Verde, Batangas kasi tagaron ang tatay ko. Tumira ako ng matagal sa Olongapo at Hermosa, Bataan at Los Angeles (California hindi sa Pampanga). Suki ako sa Iba, Zambales. Lagalag ako sa Batangas, Cavite, Laguna, Quezon. Oo buong Southern Tagalog. Pati na rin sa Pangasinan, La Union, Benguet hanggang sa Romblon at Palawan. Di na ako rumonda sa masyadong south, takot kasi ako makidnap ng Abusayap.

5. Things I’d do if I were a billionaire

Ipapamigay ko yung iba para di na ako billionaire, millionaire na lang. Takot nga ako makidnap eh.

Hello, Garci... ako ito. Oo si Buraot daw billionaire na.
6. People I want to know more about

Sempre, yung abusayap. Nukaba? Para hindi nila ako makidnap.


O sino ang gustong magpa-link dyan... yuhooooo.. paramdam lang at ita-tag ko dito.

May HIV Ka Na Rin Ba?

Edad trenta ako nang malaman ko. Buraot na nga ako, nadagdagan pa ang pagka-buraot ko. Kaya yata buhat noon, hindi na ako nagbe-bertdey. Napako na sa trenta ang edad ko. Ayoko kasing mawala sa kalendaryo. At mas lalong ayoko na mapasama sa bingo. Tutal baka hindi na rin naman ako umabot ng sitentay singko (yung huling numero dun sa bingo card, hello?).

Hindi ko malaman kung saan ko nakuha. Sabi kasi nila, ganon daw kapag palikero ka. Di naman ako palikero talaga. Palengkero pwede pa. Di rin naman ako skirt-chaser tulad ng iba. Nagkataon lang talagang likas akong mapagbigay (ahem). At lalong hindi ako chikboy. Yung pwede sa chick pwede sa boy.

Siguro dahil maaga akong nag-umpisa sa buhay. Maaga akong nagbisyo. Madalas nga noon, napapansin ng nanay ko kung bakit hingi ako ng hingi ng barya. Akala nya nya, nagugumon ako sa tong-its. Di nya alam, binibili ko ng yosi. Madalas na rin akong lasing noon, di lang napapansin nung mga kuya ko. Madalas kasi, mas lasing sila kesa sa akin.

At hindi din nila alam na kahit bagets pa ako, nakakapasok na ako sa mga lugar na patay-sindi at mga lugar na mapupula ang ilaw. Kasi naman napapaligiran nung mga ganung klaseng lugar yung eskwelahan namin. Ang akala lang nila, diretso ako sa iskul. Kahit pa Sabado at Linggo. One time akala nila aquarium ang "school project" namin kasi madalas namin pagkwentuhan nung kaklase ko yun. Sempre kelangan ng gastusin para sa aquarium. Di nila alam ibang aquaruim yung project namin. Yung walang isdang lumalangoy. Di rin kelangan ng tubig, pwera na lang siguro pagkatapos mong lumangoy.

Kung magkwento ako, parang sobrang tanda ko na. Di naman ako kasingtanda ng lolo ko. Maaga lang talaga akong nag-mature.

Pero tingin ko talaga, nagmana ako sa tatay ko. Me HIV din kasi yun. Kung bakit naman kasi isang dosena kaming magkakapatid, ako lang ang nakamana. Hawa!

Lahat na nga nasubukan ko para lang gumaling ang HIV ko, pero wala talaga. Eh ano magagawa ko eh sa meron ako. Kaya ang siste ko na lang, maging proud. Yun daw ang pruweba na ikaw eh sweet lover. Hehehehehe.

May Hair Is Vanishing ka na rin ba? Pareho tayo. Subukan mo mag-sabila, ikaskas mo sa anit mo. O kaya naman yung shampoo ng kabayo. Wag mo lang kalimutan yung tapa-oho mo, tapos punta kang San Lazaro magdala ka ng dividendazo.

Lipat Bahay (Sayang Wala Akong Baong EraseYourHead CD)

Eto na naman po ako. Walaaaaang kasawa-sawa. Sa tinanda-tanda kong ito, di pa rin nagsasawa na mag-ala Indiana Jones. Hindi, di ako nagpunta sa mga gubat para maghanap ng dyamante o kung anupaman.

Nagpanibagong kuta lang naman ako. At kung sa atin, kelangan mong umupa ng trak para maglipat bahay, dito U-haul ang nirerentahan. Pero di ko rin kelangan yun. Pinagkasya ko lahat ke Tagpi yung mga gamit na kailangan ko. Iniwan ko na lang yung iba. Mula sa Los Angeles, Californication ay nag drive ako papuntang norte. Wala lang, trip ko lang. Sabi ng nanay ko na kasama ko sa bahay, "bakit, wala bang ibang trabaho dito sa LA? Anong kaibahan ng trabaho dun sa Portland?".

Hay naku, e gusto kong pahirapan ang sarili ko eh. Henube. Kaya ayun. Drive na ang lolo mo. At dahil madugo ang byahe, chinop chop ko. Nag stop over ako sa San Francisco. Hinto muna ako sa Jobilee doon para bumili ng chibog. Pagkatapos diretso sa Golden Gate. Susubukan kong patalunin dun si Tagpi.

Pero bago ako nakarating sa San Francisco, me nadaanan akong lugar na Whaw! Galing tol! Hokey sa olrayt! Mga bundok na kakaiba ang tanim! Mga higanteng wind turbines. Para silang mga laruang nabibili noon sa labas ng school na ipinapaikot at lumilipad. Ano na ngang tawag nun? Ah basta yun.

Ihininto ko si Tagpi at ipinarada sa gilid ng freeway. Kahit delikado at bawal, huminto ako. Enubeh! Kelangan kong mag piktyur piktyur! Kung papano, bahala na. Paglabas na paglabas ko ng kotse, Whaw ulit! Ang hangin, super duper lakas. Kasinlakas nang pinagsamang hanging amihan at habagat. Muntik na akong tangayin. Buti na lang, kakakain ko lang kaya medyo mabigat. Ganda ng view! Kakaiba! Andaming mga elesi. Di rin ako nagtagal, kasi mas lumalakas yung hangin, tingin ko tatangayin talaga ako. Dito ata nakuha ni Pareng Ely yung kantang Elesi.

Dun yata ako ginutom sa super lakas na hangin. Tamang-tama, malapit na sa San Francisco, dun naman talaga ako hihinto at kakain. Kaya ayun dumaan muna ako sa downtown para mag to-go sa Jobilee. Nakita ko pa nga dun si Alma Moreno. Sabi sa kanya nung nasa counter, "Ma'am for here or for take-out?" Sagot ni Ness, "ah eh... for Vandolph!" Talaga namaaaan. Me paningit pang cahupoy at kopong-kopong na joke.

Pagkatapos akong pabaunan nung tindera ng balde-baldeng gravy, diretso na ako sa me Vista point sa me Golden Gate para dun magpahinga at tsumibog. Pero sempre, bago ang lahat, posing posing muna. Kelangan magpa-kodak para me remember.

Matapos ang walang katapusang pagda-drive at rest area, nakarating din ako. Grabe ang driving teng. Pagkalampas ko ng Mt. Shasta, umpisa na ng sign na sinasabing PORTLAND. Nilubugan na ako ng araw, di pa rin nauubos yung sign, walaaaang katapusan. Ngarag na ngarag ang lolo mo. Sayang talaga, wala akong baong EraseYourHead CD. Kasi kung gusto nilang mag-drive, ako ata nagsawa bigla.

Ilang araw na nga ako dito sa bago kong kuta, ngarag pa rin ang byuti ko.

Holdap!

Grabe yung holdapan kamakailan dyan sa atin, ni-holdap na nga yung bangko, tsinugi pa yung mga empleyado. Grabe, me pera na nga eh, nakuha pang patumbahin yung mga wala namang kinalaman dun sa pera ng bangko.

Ayoko sanang haluan ng medyo madrama o kung anupamang ekek itong blog na ito, kaso di ko maiwasang di magkumento.

Kasi naman, naalala ko din nung nasa Pinas pa ako. Ilang beses din yata akong naholdap sa bus. Dalawa lang ata. Yung perstaym ko eh galing akong Timbuktu kasabay ko pa yung ate ko at yung asawa nya. Pagsakay pa lang sa Barakolandia, napansin ko yung isa na me parang hinihithit, medyo kinabahan na ako. Ayun nga, pagdating sa South SuperDuper Highway, me parang nag-aaway at nagsisigawan sa me bandang harap. Dahil sempre, lang-magu to-its, yung mga alahas ko at relo, hinubad ko at isinuksok ko dun sa me mga singit singit ng upuan.

Ayun, holdap nga pala. So dahil mabilis ako nakapag-esep esep, walang natangay sa akin ang mga ungas.

2nd time ko naman, nung sa Gapo na ako humahada ng "wanna buy watch Joe?" type na raket. Papunta ako ng Manela para makita ang aking mader dear galing isteyts. Sa me San Fernando, Pampanga, me sumakay na maraming mga kelots. Nagkatinginan pa nga kami nung isa. Parang pamilyar kami sa isat isa. Di ko malaman kung bakit. Parang nag ala Madam Auring ako kasi me naramdaman ako.

Papasok pa lang sa North ExpressDupress Way, me pumara. Bumaba sabay kumaripas ng takbo. Nagkatinginan lahat kaming nasa me bandang una kasi kakasakay lang nung bumaba. Sabi ko, "brad, baka naman naglagay lang yun dito ng bomba ah?" Uso kasi ang bombahan nun, yung pinapasabog ang mga bus, bukod pa sa mga bomba sa pelikula.

Kinabahan kami lahat, pero dedma lang ulit. Ayan na po, pagpasok pa lang sa highway....

Holdap!Holdap! Pera o Puri!!!

Anim sila na de baril at 2 sa kanila me granada. Meron atang isa, dinamita ang dala. (O sige joke lang yung dinamita, ano kami, isda?) Grabe parang bigla kong naisip na magsigarilyo. Di ko na inalam kung totoong granada yun o lighter lang, mahirap na. Mukhang mga beterano pa naman kung kumilos, maliban dun sa isang bumaba at nagtatakbo na kasamahan pala nila.

Unang pasada, isa isang kinapkapan, pati mga bag. Yung isang ale, nag-inarte. Kesyo nasa ospital daw yung anak nya kaya kelangan nya ng pera. So dahil subalit datapwat ngunit pero because likas namang maawain yung holdaper, yung nakuhang 5,000 sa kanya, isinoli yung 3,000. Bait nya no? Sana kunin na sya ni Lord!

Ako, wala, barya lang, WW ako eh (walang-wala). Nung second wave (galing no me second wave pa), yung aleng nag-inarte, me secret pocket pala yung bag, at me lamang 10,000 pesoses. Nabwisit tuloy sa kanya yung mamang holdaper, kasi natimbrehan nya na ginogoyo lang sya.

"Walangya ka, drinamahan mo pa ako, maluha luha pa naman ako sa yo.." Ayun binawi lahat ng datung nya.

Ako naman, nakapa sa bulsa ko salikod yung aking Press ID. Dati kasi akong nagsusulat sa TikTik Magasin. Heheheh. Kaya nung makita yung ID, "Tang$^% ka! Press ka pala ha?! Baka bukas, isulat mo kami ha?" Sabay suntok sa tyan ko. Punyemas, nabanatan pa ako. Hirap talaga ng takaw-bugbog.

Tiba tiba ang mga ungas. Pero dahil nga maawain naman sila, lahat halos eh binigyan ng pamasahe. Ambait talaga! Ako di na ako humingi, kasi baka maupakan na naman ako.

Nung makababa na sila, diretso sempre kami sa pinakamalapit na himpilan ng mga pulis patola. Habang iniinterbyu kami, yung isa tawa pa ng tawa. Sabi ko, "brod, bat parang ansaya saya mo pa? Eh naholdap na nga tayo."

"Eh kasi binigyan ako ng pamasahe nung holdaper, 100 pesos." sagot nya.

"Eh ano naman ngayon?" tanong ko ulit.

"Eh kundi ba naman tungak yung mga yun, eh singkwenta pesos lang ang nakuha nila sa akin. Mwahahaha (tawang ala Romy Diaz)"

"Walangya ka, kumita ka pa ng tapwe. Penge palang bente pamasahe?" ako ulit.

"Eh ikaw ba, magkano nakuha sa yo?" tanong nya.

"Bente."

" O sya, etong bente mo, kawawa ka naman." "Apir!"

Starbaraks

Pwede sa akin ang decaf. Pero di talaga ako sanay sa regular na kape.

Sumakit ang batok ko kanina. Wala kasi akong magawa kaya, naisipan kong magkape. Wala naman kasing pangalan yung lalagyan kung decaf ba o hinde kaya nagbaka-sakali na ako. Pagkainom na pagkainom ko, bigla kong naramdaman na me gumuguhit sa batok ko. Yun ata yung mga ugat ko. Pati ang mga nerves ko sa katawan, nararamdaman ko na tumitibok at pumipitik. Grabe tama ko sa kape. Hyper ang katawan ko. Kape pa lang yun ha?

Ewan ko kung bakit ganun. Wala naman akong hypertension. Basta ganun ang epek ng kape sa akin minsan. Isip isip ko kung me bagay na nagpa high blood sa akin bago ako uminom ng langyang kape na yun. Wala naman. So kape talaga ang salarin.

Bata pa kasi akong regular na manginginom ng Nescafe tuwing umaga. Sya din ang pinaghuhugasan ko ng pandesal na me palamang Dari Creme. Minsan Star Margarine din para daw tumangkad ako, kaso wa epek naman, di naman ako tumangkad.

Pag tanghalian at hapunan naman, kasama ko din ang kape. Pag walang Nescafe, okey na rin kahit Great Taste. Depende sa ulam. Pag paborito ko ang ulam (pritong galunggong na tustado), yun di pwedeng wala akong kape. Kasi sya ang ginagawa kong sabaw sa kanin. Lalo na at bahaw ang kanin. Rapsadudels!

Kasi naman di pa ata uso noon ang mga decaf decaf na yan. Di uso ang health conscious noon ano.

Kaya siguro ngayong tumanda na ako, lumalabas ang epekto ng pagiging adik ko sa kape. Konting kape lang, lakas tama na ako at super hyper. Pati yata mata ko nakamulagat agad parang cartoons.

Kaya kahit masarap mag Starbaraks at umorder ng singol shorts nanpat banila lattey o kaya naman ay tol mokha parangalpaccino araw-araw, hindi na. Baka hindi kayanin ng powers ko, masapak ko kasalubong ko.

Punitensya

Sempre eto na yung kasunod. Mga mala-impaktong ideya sa pagpe-penitensya. Kumabaga lahat ay nag-e-evolve kaya dapat medyo bago bago na rin ang style dapat sa pagpe-penitensya.

Pero kahit medyo bago ito kung susubukan, mala kopong kopong na rin naman ito dahil subalit datapwat ngunit because... matagal na itong naiisuggest nung mga tropa ko noong araw.

Eto ang suggestion number wan.

Mga kakailanganin: isang pasadyang slide, 100 pirasong blade (siguraduhing walang kalawang), isang toneladang kalamansi, at sandamukal na lakas ng loob.

Sa halip na magpahiwa ng blade sa likod bago hagupitin ng mga latigo, (opo, ganun po ang ginagawa kaya dumudugo yung likod nila, kasi kapag hindi nila sinugatan yun, hindi yun dudugo, maglalatay lang).. kung kaya sa halip na ganun, ganito na lang....

Magsalpak ng sandamakmak na blade sa isang pasadyang slide. Yung slide na makikita sa playground, ganun. Itapat sa gilid ng swimming pool. Itapon ang isang toneladang katas ng kalamansi sa swimming pool. Wala! Tapos na ang iyong props.

Ngayon, umakyat sa itaas ng slide at magpadulas. O di ba? One quick slide lang hiwa-hiwa na likod mo. Pagkatapos, yung babagsakan mong swimming pool na puno ng katas ng kalamansi. O di ba hapdi? Mas okey pa kasi sigurado mabilis na gagaling yung mga sugat mo.

Yan ang penitensya. Pang Guiness Book.

DISCLAIMER SEMPRE: MGA BATA WAG ITONG GAGAYAHIN. MGA MATATANDA PROPESYUNAL LAMANG PO ANG GUMAGAWA NITO. KUNG GUSTO MO DING SUBUKAN, BLAHA KA SA BUHAY MO.

Mahal ang Araw

Mahal na araw na po. Holy Week, Semana Santa. Kung bakit mahal na araw ang tawag dito, di ko alam. Kung sa atin, busyng busy na ang lahat pag-uwi sa kani-kanilang probinsiya, dito sa Merika, dedma.

Para tuloy ang sarap sarap magbakasyon. Sa amin sa Timbuktu, parang pyesta pag ganitong mga araw. Masaya.

Umaga pa lang, me parada na. Parada na yung mga naka-hubad at me dala-dalang panghagupit na me nakakabit na parang tinik. Enjoy na enjoy sila at napapa-ahhhh sa bawat hataw sa likod nila. Ang mga bata naman, nakabuntot at nanonood. Hinuhulaan kung sino yung mamang nagpe-penitensya kasi nga nakatakip naman yung mga mukha.

Meron namang iba, me bitbit pang mga alalay. Yung alalay ang me dala-dalang pamalo at syang humahataw sa likod nila. Yung iba naman ang dala ay dos por dos, para nga naman mas cute. Paminsan minsan, pina-flying kick din nila para mas masaya.

Pagdating ne Biyernes Santo ang main event. Me mga nag-iikot na mga naka-maskara na ang tawag namin ay mga Morion (hango sa tradisyong Moriones Festival na kinopya sa kapit-bahay na probinsya) at nanghahabol ng mga bata. Pagkatapos, pupunta sa sentrong lugar at doon, me ipapako sa krus. Minsan me totoong ipinapako, minsan naman medyo nababahag yung buntot ng iba, baka nga naman matetano sa pako kaya nagpapatali na lang. Sempre abaka ang gamit para makabayan.

Sabado, tahimik lahat. Walang pyesta maliban dun sa mga manginginom na di pwedeng lilipas ang gabi na hindi nasasayaran ng alak yung kanilang mga sawa sa tyan.

Sa Linggo naman ng pagkabuhay, sa madaling-araw me salubong. Me magpapanggap na anghel na kunyari-kunyarian ay bababa sa ulap. At pagkatapos non, diretso na lahat sa beach. Yun ang hinihintay ng lahat. Kasi super daming tao. Kumbaga kapag Easter Sunday, yun ang the place to be. Hindi ka "in" kung wala ka dun. Kinahapunan naman, me pakontest sa plasa ng mga higanteng saranggola. Pero hindi naman yun ang pinapanood ng mga tao kundi yung mga bakasyonistang galing sa kung saan.

At dahil Holy Week, at uso ang penitensya... isasalpak ko sa susunod na mga post yung mga kakaibang penitensya na nai-epal sa akin na siguradong matutuwa yung mga masokista dyan.

Gusto Mo Ba Mag-Pakaskas?

Langya. Antagal ko na tinanggal yung grin department dito sa blog ko, pero parang laging green ang dating ng mga post ko. Buti na lang kahit papano me diskleymer ako dun sa gilid.

Kasi naman dumating kahapon yung ate ko galing ng Pinas. At dahil hindi naman ako mahilig magpabili ng kung anu-ano dun, wala naman ako ibinilin. Kadalasan kasing mga pinoy na andito, magpapadala ng pera at magpapabili doon. Lalo na ang yosi kasi kalaking mura. Dito ang isang kaha ng yosi ay halos 5 dollars samantalang nga naman sa pinas, halos isang rim na yun.

Eh hindi naman ako nagyo-yosi no. Tabako gamit ko. Saka wala naman na atang Liwayway sa atin. Hindi rin naman ako nag-yoyosi ng Champion kasi yung usok nun, pababa. Mas lalo na yung Hope kasi nakaka-ngongo yun.

Kaya natuwa naman ako kasi me dala syang...... Tyaran! Pakaskas.


(hanlabo ko kumuha ng piktyur)
Antagal ko na kasing nanghahanting nun. Nung last ko uwi, wala naman sa Maynila noon. E di lalo namang wala nun dito. Ibang kaskas kasi ang marami dito. Pero yung pakaskas na gusto ko na gawa sa gata ata ng niyog na nakasalpak sa dahon ng sasa, tagal ko nang di nakakatikim. Sa amin lang kasi sa Timbuktu uso yun at sa Batangas. Me nadaanan daw kasi ate ko at inalok sya.

Okey sa olrayt kase siguradong ako lang uubos nito dito. Peborit ko kasi ito.

Si Itot alam ko nakatikim na nyan. Kasi katulad ko, nagsasabaw din yan ng kanin sa kape. Ikaw ba naka-try ka na ba mag-pakaskas?

Anokamo? (Ano Daw Pangalan Mo)

Nabasa ko ang isang entry ni repapits Kotseng Kuba online na may makabagbag-damdaming pamagat na Tell Me Your Name. Kwela.

Kasi naman pinagchichizmisan dito yung mga pangalan ng mga tao na patawa at pang-asar din na mabuti na lang hindi nila isinusumpa ang kanilang mga magulang sa pagbibigay sa kanila ng maantut na pangalan dahi talaga namang di kanais-nais sa pandinig at malamang mawalan ka ng panlasa sa pagkain. Huuu. Parang hiningal ata ako dun.

Anyhoo, naalala ko tuloy yung isang kwento dito sa Merika na nabasa ko noon sa dyaryo. Me isa kasing Intsik dito na nag-petisyon palitan ang kanyang Chinese name at gawing americanized. Ang pangalan nya ay Fuk Kwing Kwok. Ang eksplanasyon nya dun sa huwes na me hawak ng kaso nya, kasi daw madalas daw syang napapa-away dahil sa pangalan nya.

Nung tinanong nung huwes kung bakit, kasi naman daw kung tawagin sya ng mga tao, "Hey yo, Fucking Cock!" Kaya mas mabuti na daw na magpalit na sya ng pangalan bago pa siya makapatay.

Sa ating mga Pinoy di maiiwasan na magkaron tayo ng apelyidong uber-lalim na Tagalog at madalas pa nga eh di kanais-nais. Sa isang kumento nga dun sa post ni kotseng kuba, me babae daw na nagdadalawang-isip pakasalan yung dyowa nya, kasi nga naman pag kinasal na sila, ang magiging pangalan nya ay Mrs. Bayagna. Sagwa nga naman. Baka mapagkamalan pa syang operada.

Minsan napanood ko sa TV, isang heneral sa Pinas na me maantut na pangalan, si General Luga. Sir, bosing, bostsip, amo, eto eh napag-uusapan lang, baka mamaya pag-uwi ko eh maala-Jonas Burgos pa ko eh, mahirap na. Naisip ko kasi, hindi kaya natatawa yung mga bataan nya, kapag tinatawag sya. Biruin mo, General Luga, hansagwa! "Hoy sarhento, umayos ka na, andyan na si General Tulok!"


General Tulok pala ha!

Me kaklase pa nga ako nung hayskul, medyo patawa din ng konti. Kasi madalas napapag-tripan ni sir. Tuwing matatapos sya ng lecture tinatawag nya ito, "O, Mr. Panti, pwede bang i-brief mo kami?" Ala siya magawa kundi kumamot sa ulo.

Dito naman sa me bandang amin, me kababayan kaming tagadun din sa Timbuktu. Ang apelyido nya, Maramot. Medyo masagwa nga naman. Kaya pinapalitan na din nya, sempre kelangan americanized na di ba?

Ayun pinapalitan na nya. Ang apelyido nya na ngayon ay Selfish.

Blackout! Pare Blackout!

Hayskul pa lang, tomador na ako. Kahit ilang araw ang inuman, di mo ko mapapasuka, lalo nang mapapatumba.

Bagsak na lahat, nakatayo pa ko. Pinang-mumumog ko lang yang beer sa umaga tol. Ganun ako katindi. Lahat kainuman ko, mga kriminal dun sa me riles, mga tambay, mga siga-sigang lolo na. Kahit sino basta me alak. Kahit paghalu-haluin mo pa, sisiw, alang wenta.

Kaya medyo nagulat ako nung madalas ako naba-blackout. Iniisip ko, baka naman lason na ang ipinapainom sa kin ng mga ulol na kainuman ko. Di kaya?

Buhat nung lumabas ako ng ospital, ganun na. Na-confine kasi ako dun sa hospital na ano na nga yun? Di ko na matandaan ang pangalan nung ospital na yun dun sa may QC. Dun yun sa me Scout Ekek street. Di naman kasi mukhang ospital. Nagulat pa nga ako, sabi ko sa ate ko, "bakit dito ako dadalhin?". "Eh dito yung ospital ng duktor mo eh," sagot naman nya. "Bakit ano ba yung duktor ko, pang-aso?"

Pamilyar pa nga yung ospital, kase nung bata pa ako napanood ko na yun sa isang pelikula ni Jun Aristorenas. Yung me sindikato sila at nanggogoyo sila, dun nila dinadala. Baka di mo kilala yung si Jun Aristorenas, kung hindi, di bale na lang. Kalimutan mo na lang na nabanggit ko. Panahon pa kasi ni kopong-kopong yun eh.

[segway muna. Dito sa ospital nabuo yung panganay ko ; )]

So paglabas ko dun ganun na. Tuwing malalasing ako, Bam! Blackout. Ni hindi ko namamalayan. Isang minuto ok pa, tapos Bam! wala na, di ko na matandaan.

Minsan, niyaya kami nina Bekbek dun sa katropa nya. Punta naman kami, inuman eh. Saka libre. Ayos, pare. Okay sa olrayt! Matutuwa na naman mga bulate ko sa tiyan, me supply na naman.

Natatawa pa nga kami ke Atules na medyo tinamaan. Nag-nganga-ngawngaw, me problema ata. Sempre asikaso naman namin, tropa eh.

Tapos..... Bam!

Pagpasok ko kinabukasan sa iskul, pangiti-ngiti pa ko. Nakita ako ni Amboy, mukhang worried. "Oh, pre ano nangyari sa yo?!" tanong nya sa kin. Di ko siya maintindihan. Pero ang dating sa akin nung reaksyon nung mukha nya parang sinasabing, "Yari ka! Me napatay kagabi ikaw ang suspek!"

Bigla akong kinabahan. Pakiramdam ko me ginawa akong malaking kabalbalan. Naisip ko tuloy, teka... kagabi nga pala, di ko na alam kung papano nakauwi. Saka... hindi ko makita yung mga sapatos ko. Hmmnn.... Naku, baka me nagawa ako kagabi ah. Sino naman kaya ang hinabol ko ng taga? Kanino naman kayang bahay ang sinunog ko? Magtatago na ba ako?

Hinila na ako sa gilid ni Amboy at sinabi sa akin lahat. Sa sobra palang lasing ko kagabi, dun na ako pinatulog sa bahay nina Bonsai. Pero sa sobrang kulit ko daw, muntik na kong gulpihin, nahiya lang ke Bekbek. Inakyat daw ako sa kwarto at pinatulog, kaso tayo ako ng tayo at gala ng gala. Pasok pa daw ako sa kwarto ng me kwarto.

Hmmmnnn. Naalala ko, kagabi nga pala naglalaro ako ng Super Mario at panay ang pasok ko sa mga time warps.

Tinanong pa ako ni Bekbek nung makita ko, kelan ko daw kukunin dun yung sapatos ko kasi naiwan ko daw. Aha! Andun pala yung nawawala kong sapatos!

Kaso sa sobrang hiya, di ko na binalikan. Nagtanung-tanong pa nga ako kung papano ako nakauwi, sabi nila, umuwi daw akong mag-isa na walang sapatos. Buti di ako na-salvage. Bakit kasi hindi pa ko sumabay sa kanila umuwi at nagpaiwan pa ko. Hmppt! Takaw kasi sa alak.

Minsan naman nung maligaw ako dun sa probinsya namin, me mga kainuman naman akong mga ka-tropa ko dun. Maya-maya me nag-debate at halos magsaksakan na. Yung isang aastig-astig dun na kainuman ko, kaaway nung isang pinsan ko. Nakikiramdam lang ako sa kanila. Alam ko naman na aawatin sila nung isang matandang siga na kainuman din namin.

Nakikiramdam lang ako ng biglang..... Bam!

"Hoy bangon na, me pasok ka pa ata!" sabi nung pinsan kong parak na naka-duty sa munisipyo. "Lasing na lasing ka kagabi, di ata alak ininom mo eh. Baka naman durog ka?" "Hindi ah, ano ba nangyari?", tanong ko.

Habang humihigop ako ng ibinigay nyang kapeng barako, ikinuwento nya lahat. Umalis daw ako dun sa pinag-iinuman ko, umuwi at kumuha ng gulok. Dumaan pa daw ako sa isang tindahan at humingi ng red horse, di ko daw binayaran. Tapos, palakad-lakad daw ako sa bayan, hinahanap ko yung na-kaaway nung pinsan ko. Pag me nasasalubong daw ako, hinahabol ko ng taga. Heheh. Buti naman wala akong inaabot.

Hanggang makita ko daw sa lamay yung hinahanap ko. Me lamay daw pala sila. Kakamatay lang nung tatay. At dun ako nanghahamon ng away. Me isang astig na pumatol, buti nabitawan ko yung gulok at nagbugbugan kami dun sa me kangkungan. At ayun nga, dating ang mga lespu at kalaboso ang labas ko. At eto, me clue, nawawala yung tsinelas ko. Kakahiya.

"Buti hindi magdi-demanda," dagdag pa ni sanpits.

Minsan naman, nasa Gapo na ko, nagkita kami dun ni Clapton. Sempre tuwang-tuwa ako kase long time no see. Ilang taon na kasi ako sa Gapo at ala na kong kontak sa mga Tropang Ekis at mga kasams. Inom kami dun sa me Sam's. Senglot na kami pareho pero pakiramdam ko bitin pa. (lagi naman) Nung maghiwalay kami ni Clapton, sya pauwi na dun sa syota nya, ako naman dumaan pa sa isang bar.

Lumalango ako ng isang basong beer ng biglang..... Bam!

Ginigising na ko ng isang mamang naka blue na uniporme. Naka-harang sa pagitan namin, rehas na bulok. "Hoy gising na, pwede ka nang umuwi!". Iniisip ko, bakit ako andito? Yari pare blackout na naman siguro. Ano na naman kaya ito. Wala na naman ang sapatos ko kaya alam ko agad na me kabalbalan na naman ako kagabi. Para tuloy akong aswang, nag-iibang anyo tapos pagkatapos manlapa, bumabalik sa dati pero di alam kung anong ginawa.

Pupungas-pungas pa ako nung pinapirma nung pulis sa release form. "Pasalamat ka, hindi magde-demanda yung may-ari..." sabi nung pulis. "Ano ho bang nangyari?" tanong ko sempre. "Eh lasing na lasing ka at nagwawala dun, pagkatapos mong sampalin yung bakla," kwento nya. "Nagsisi-sigaw ka pa nga dyan sa kulungan kagabi, nagtataka nga ako, walang bumugbog sa yo," Patay. Grabe na to. Di na ako nag-usisa pa.

Bilis-bilis akong pumirma dun sa papel na sa laking pasalamat ko, hindi ko naman tunay na pangalan. Kahit matindi ang hang-over ko, naisip kong medyo lusot ata ako. Kaya iniba ko din pirma ko. Siguro kagabi, ibang pangalan ang ibinigay ko sa mga parak. Kaya hayun, umuwi na naman akong naka-paa. Halos isumpa ko ang alak.

Sempre, propesyunal na dating ko, saka sa gobyerno na ko nagta-trabaho, masisira reputasyon ko no. Kung meron man. Hay naku. Walaaa talaga akong kadala-dala.

Kaya ngayong andito na ko sa Merika, iwas na muna. Mahirap dito alang areglo-areglo. Saka baka mabaril pa ko nung mga LAPD na pasmado ang mga kamay, wag di mabunot yung baril, pumuputok.

Kaya kung gusto mo akong yayaing uminom, dito na lang tayo sa bahay, para alang aberya.

Minsan type ko beer, minsan naman wine lang kasi medyo malamig naman dito. Tulad ngayon, pa sip sip na lang ako nitong konting red wine. Okey daw kasi ang red wine sa blood circulation saka... teka, parang.... parang lumilindol ata... teka...... parang.....

Bam!

Sa Kabilang Ibayo!

Mahirap talaga dito sa Merika, dahil lagi kang subsob sa trabaho, wala ka talagang panahon sa mga trops. Kunsabagay, ala naman akong trops talaga dito. Me isa akong repapits nasa Arizona naman me bespren na duong camel. Yung isa kong waling waling na kakalase nung nasa kolehiyo pa ako nasa me Detriot naman, hiphop na ata. Me dati akong kas andun naman sa Bay Area. Me sanpits ako andun naman sa Texas.

Ako andito sa Haliwud kasama sina Spiderman na pagala-gala sa Haliwud Bulebard.

Nung nasa Pinas pa ako, akala ko pwede akong magpapasyal-pasyal pagdating ko dito dahil iisang bansa lang naman ang Merika. Kalaki naman pala.

Naalala ko tuloy nung nasa probinsya pa ako. Dehins naman ako promdi, tol, laking Maynila ata ako. Na-deport kasi ako dun noong hayskul dahil nagluluko na daw ako. Pero doon ako pinanganak kaya marami-rami din akong mga katsokaran. Kaso nung balik ko na yun, nanibago ako nang husto. Kasi naman kung anu-anong mga salita ang naririnig ko doon. Me ibang mga malalalim na Tagalog, me mga pauso lang ata nila at meron ding mga salita na panahon pa ni Kopong Kopong uso na pero wala atang nakakaalam ng tunay na ibig sabihin.

Kapag me nagtatanong tungkol sa lugar, madalas kong naririnig, "duon sa kabilang ibayo!", na ang ibig sabihin sa kabilang nayon. Pero ang talagang ibig sabihin nun, hindi malapit. Kaya kapag ibig sabihin ay malayo, "duon sa kabilang ibayo!." And matindi eto, dahil likas na buskador ang mga tao dun sa amin, wag na wag kang maliligaw dahil baka mapaaway ka lang pag nagtanong ka ng direksyon.

Sasabihin sa yo, "ala ay dun sa Lala-o!" "doon sa Hanopol!", o kaya, duon sa "Borbokolon!" Kung saan man yun, ewan ko. Dahil sila mismo di naman din nila alam kung saan yun, ang ibig sabihin nun, inililigaw ka lang nila o kaya, ang tunay na ibig sabihin nun, "Bahala ka sa buhay mo, tatanga tanga ka eh!" Isa yung mga yun sa mga tawag sa lugar na panahon pa ni Kopong Kopong ginagamit na.

Yun pala, meron pala talagang lugar na Hanopol. Si Mike Hanopol daw taga roon sa isang baryo sa amin na super layo na ang tawag ay Hanopol.

Dahil nga puro alaskador ang tao sa amin, natural lang yung me mga naghahabulan ng taga kapag nagkakapikunan. Ang nakakatuwa, makalipas ang ilang buwan pagkatapos magsaksakan, at makpagpagaling, makikita mo sila-sila rin ang magkakainuman. Galing, gandang ehemplo yun para sa mga pulitikong pulpol natin no?

At dahil wala akong matinong kausap dito kundi sarili ko, naisip ko na magblag na rin ng tagalog. Kaya ngayon para rin lang akong nakikipag-usap sa aking mga repakol, repapits, trops, katoto, katrops, katsokaran, mga kasams, kainuman, tambay, at kung anu ano pang mga nausong tawag sa kabarkada at kaibigan.

Kaya kung babasahin mo itong blag na ito, baka me makita kang mga salitang kung anu-ano, at mga bagay-bagay na unti-unti nang nawawala sa Pinas dahil sa mga bagong tao.

Kaya, sa mga magbabasa, gudlak na lang!