Kuko-rookookooo! Rayuma!

Malabo akong maging D.O.M. Kasi kahit feeling ko old man na ako, di naman ako dirty. Ganun ka-simple. Di rin ako yung tipong matandang mayamang madaling mamatay. Kasi kahit medyo tumatanda na ko, di naman ako mayaman. At mas lalong di ako madaling mamatay. Masama ata akong damo.

Puro lang tama, pero di namamatay. Ala Lito Lapid. Yun bang kahit nakaluwa na ang bituka nya sa pelikula, buhay pa rin at nauubos pa nya ang kalaban. Ganun.

Ganun na ata ang katulad ko. Kahit puro tama na ko, di pa rin ako mamatay-matay. Bukod kasi sa HIV ko, eto at ilang araw na akong pagapang-gapang sa isa pang sakit na minana ko sa tatay ko. Gout, rayuma, arthritis, kainis.

Nung una akala ko, me bali lang ako. O kaya naman eh me naputol lang akong nerve endings sa me bandang paa. Kasi minsan, nagbubuhat kami ng utol ko ng cabinet mula sa third floor pababa nang (bwenas) masalugsog ang kuko ko sa hinlalaki sa paa. Grabe teng sa sakit! Nung tingnan ko yung kuko ko, nakalawit na lang sya at konting hibla na lang ng laman ang nagko konek sa kuko at dun sa daliri sa paa.

Pero kahit masakit, umiral na naman ang aking pagka Ernie Barong. Naesep ko, kung hahayaan ko lang syang nakalawit, mas lalong masakit tuwing igagalaw ko. Baka mas lalong ma-impeksyon. Kaya mas wais kung aalisin ko na ng husto yung kuko. Kaya ang ginawa ko, dahil lahing andres bonifacio ata ito, hindi atakbo, buong tapang akong kumuha ng unan, kagat kagat ko, sabay kuha ng plies at hinugot ko yung kuko kong nakalawit sa hinlalaki ko. Nung araw ding yun, mas naiintindihan ko na kung ano ang naramdaman nung mga pinoy na tino-torture nung mga sakang noong panahon ng Hapon. Very educational.

Buhat noon, sumasakit na palagi. Kaya akala ko yun ang dahilan ng pananakit ng paa ko. Hanggang di na rin ako nakatiis, nagpa doktor na ako. Ang sabi, rheumatoid arthritis daw. Nung pumapalag ako kasi sabi ko pangmatandang sakit lang yun, kahit daw pala bata nagkakaganun, at mana mana din daw. Ang gamot? Sinaksakan ako ng steroids. Akala ko nga naliliitan sya sa akin eh, kala ko papalakihin nya masel ko. Di pala. Para daw pala yun dumaloy ang dugo dun sa paang masakit. Ganun pala yun.

Kaso mo, di pwedeng steroids palagi, kasi baka sumobra na ng laki ang madali daw kapitan ng virus kapag nag-i-steroids. Saka baka masanay ang katawan ko dun, mahirap na, di naman ako athlete.

Kainis pa, dahil sa marami kaming magkakapatid at malaking pamilya, talo ako lagi kapag tine-trace ang medical history ng pamilya. Kaya nung iniisa-isa nung doktor ang mga sakit at kung meron nito ang kamag-anak ko, pasok ako lahat.

Buraot, any in your family have diabetes? My uncle and my utol. TB? My dad used to have one. Heart problem? My other brother had a valve replaced. Lung disease? My erpats. High blood pressure. My ermats. Stroke? My other utol. Arthritis? My erpats and other utol. Cancer? my lola on the other side. Magtatanong pa ata kaya pinutol ko na... name it we have it! Sa dami ba naman namin, e di sempre, lahat pasok.

Kaya sa dami ng history ng sakit sa pamilya, kulang na lang sabihin sa akin na bawal akong kumain. Anong palagay nya sa kin, si Mahatma Gandhi?

Kaya eto, kahit mahapdi na ang tyan ko sa mga gamot, inom pa rin ng inom, no choice. Kaso mo yari naman ang bituka ko, yung tyuhin ko pa naman namatay sa ulcer. Di bale sana kung me pito-pito dito.

Tag ni Enday

Forty-payb years na rin ng huling sumagot ako sa mga tag-tag na ganito. Madami pa rin akong naka-imbak sa baul. Sensya na sa mga nag-tag. Me Alzeimer na ata ako eh. Pero eto, ibabalik ko na, pampalaman sa blog. Heheheh.

Unahin ko na itong isang galing sa bagong presheep na si Enday. Ala slumbook ang dating nito, buti na lang 5 questions lang.. oopps 6 pala.

1. What was I doing 10 years ago?

Anong year na ba ngayon? Ahhh.. 1998... naglalamyerda ako sa Subic noon. Nagje-jetski ako hila hila ko yung barko ng US Navy.

2. What are 5 things on my to-do list today?

Una, mag log in sa aking blog...
Pangalawa,sagutin ang tag na ito sempre....
Pangatlo, maghanap ng makulit na piktyur para isalpak sa pautot na ito ...
Pang-apat, ipost ang entry na ito sa blog ko....
At panglima, mag-logout at matulog.

3. Snacks I enjoy:

Adobong mani, nilagang mani, nagaraya (mani pa rin), kwek kwek, betamaks (isaw), helmet (ulo ng manok), adidas (paa ng manok), curly tops, flat tops, at serge (tsokoleyt yun ni kopong kopong).

Kelangan me kasamang sarsi. Di pedeng wala.

4. Places I’ve lived:

Pinanganak ako sa Oriental Mindoro, lumaki ako sa Dimasalang. Madalas ako magbakasyon sa Isla Verde, Batangas kasi tagaron ang tatay ko. Tumira ako ng matagal sa Olongapo at Hermosa, Bataan at Los Angeles (California hindi sa Pampanga). Suki ako sa Iba, Zambales. Lagalag ako sa Batangas, Cavite, Laguna, Quezon. Oo buong Southern Tagalog. Pati na rin sa Pangasinan, La Union, Benguet hanggang sa Romblon at Palawan. Di na ako rumonda sa masyadong south, takot kasi ako makidnap ng Abusayap.

5. Things I’d do if I were a billionaire

Ipapamigay ko yung iba para di na ako billionaire, millionaire na lang. Takot nga ako makidnap eh.

Hello, Garci... ako ito. Oo si Buraot daw billionaire na.
6. People I want to know more about

Sempre, yung abusayap. Nukaba? Para hindi nila ako makidnap.


O sino ang gustong magpa-link dyan... yuhooooo.. paramdam lang at ita-tag ko dito.

May HIV Ka Na Rin Ba?

Edad trenta ako nang malaman ko. Buraot na nga ako, nadagdagan pa ang pagka-buraot ko. Kaya yata buhat noon, hindi na ako nagbe-bertdey. Napako na sa trenta ang edad ko. Ayoko kasing mawala sa kalendaryo. At mas lalong ayoko na mapasama sa bingo. Tutal baka hindi na rin naman ako umabot ng sitentay singko (yung huling numero dun sa bingo card, hello?).

Hindi ko malaman kung saan ko nakuha. Sabi kasi nila, ganon daw kapag palikero ka. Di naman ako palikero talaga. Palengkero pwede pa. Di rin naman ako skirt-chaser tulad ng iba. Nagkataon lang talagang likas akong mapagbigay (ahem). At lalong hindi ako chikboy. Yung pwede sa chick pwede sa boy.

Siguro dahil maaga akong nag-umpisa sa buhay. Maaga akong nagbisyo. Madalas nga noon, napapansin ng nanay ko kung bakit hingi ako ng hingi ng barya. Akala nya nya, nagugumon ako sa tong-its. Di nya alam, binibili ko ng yosi. Madalas na rin akong lasing noon, di lang napapansin nung mga kuya ko. Madalas kasi, mas lasing sila kesa sa akin.

At hindi din nila alam na kahit bagets pa ako, nakakapasok na ako sa mga lugar na patay-sindi at mga lugar na mapupula ang ilaw. Kasi naman napapaligiran nung mga ganung klaseng lugar yung eskwelahan namin. Ang akala lang nila, diretso ako sa iskul. Kahit pa Sabado at Linggo. One time akala nila aquarium ang "school project" namin kasi madalas namin pagkwentuhan nung kaklase ko yun. Sempre kelangan ng gastusin para sa aquarium. Di nila alam ibang aquaruim yung project namin. Yung walang isdang lumalangoy. Di rin kelangan ng tubig, pwera na lang siguro pagkatapos mong lumangoy.

Kung magkwento ako, parang sobrang tanda ko na. Di naman ako kasingtanda ng lolo ko. Maaga lang talaga akong nag-mature.

Pero tingin ko talaga, nagmana ako sa tatay ko. Me HIV din kasi yun. Kung bakit naman kasi isang dosena kaming magkakapatid, ako lang ang nakamana. Hawa!

Lahat na nga nasubukan ko para lang gumaling ang HIV ko, pero wala talaga. Eh ano magagawa ko eh sa meron ako. Kaya ang siste ko na lang, maging proud. Yun daw ang pruweba na ikaw eh sweet lover. Hehehehehe.

May Hair Is Vanishing ka na rin ba? Pareho tayo. Subukan mo mag-sabila, ikaskas mo sa anit mo. O kaya naman yung shampoo ng kabayo. Wag mo lang kalimutan yung tapa-oho mo, tapos punta kang San Lazaro magdala ka ng dividendazo.

Lipat Bahay (Sayang Wala Akong Baong EraseYourHead CD)

Eto na naman po ako. Walaaaaang kasawa-sawa. Sa tinanda-tanda kong ito, di pa rin nagsasawa na mag-ala Indiana Jones. Hindi, di ako nagpunta sa mga gubat para maghanap ng dyamante o kung anupaman.

Nagpanibagong kuta lang naman ako. At kung sa atin, kelangan mong umupa ng trak para maglipat bahay, dito U-haul ang nirerentahan. Pero di ko rin kelangan yun. Pinagkasya ko lahat ke Tagpi yung mga gamit na kailangan ko. Iniwan ko na lang yung iba. Mula sa Los Angeles, Californication ay nag drive ako papuntang norte. Wala lang, trip ko lang. Sabi ng nanay ko na kasama ko sa bahay, "bakit, wala bang ibang trabaho dito sa LA? Anong kaibahan ng trabaho dun sa Portland?".

Hay naku, e gusto kong pahirapan ang sarili ko eh. Henube. Kaya ayun. Drive na ang lolo mo. At dahil madugo ang byahe, chinop chop ko. Nag stop over ako sa San Francisco. Hinto muna ako sa Jobilee doon para bumili ng chibog. Pagkatapos diretso sa Golden Gate. Susubukan kong patalunin dun si Tagpi.

Pero bago ako nakarating sa San Francisco, me nadaanan akong lugar na Whaw! Galing tol! Hokey sa olrayt! Mga bundok na kakaiba ang tanim! Mga higanteng wind turbines. Para silang mga laruang nabibili noon sa labas ng school na ipinapaikot at lumilipad. Ano na ngang tawag nun? Ah basta yun.

Ihininto ko si Tagpi at ipinarada sa gilid ng freeway. Kahit delikado at bawal, huminto ako. Enubeh! Kelangan kong mag piktyur piktyur! Kung papano, bahala na. Paglabas na paglabas ko ng kotse, Whaw ulit! Ang hangin, super duper lakas. Kasinlakas nang pinagsamang hanging amihan at habagat. Muntik na akong tangayin. Buti na lang, kakakain ko lang kaya medyo mabigat. Ganda ng view! Kakaiba! Andaming mga elesi. Di rin ako nagtagal, kasi mas lumalakas yung hangin, tingin ko tatangayin talaga ako. Dito ata nakuha ni Pareng Ely yung kantang Elesi.

Dun yata ako ginutom sa super lakas na hangin. Tamang-tama, malapit na sa San Francisco, dun naman talaga ako hihinto at kakain. Kaya ayun dumaan muna ako sa downtown para mag to-go sa Jobilee. Nakita ko pa nga dun si Alma Moreno. Sabi sa kanya nung nasa counter, "Ma'am for here or for take-out?" Sagot ni Ness, "ah eh... for Vandolph!" Talaga namaaaan. Me paningit pang cahupoy at kopong-kopong na joke.

Pagkatapos akong pabaunan nung tindera ng balde-baldeng gravy, diretso na ako sa me Vista point sa me Golden Gate para dun magpahinga at tsumibog. Pero sempre, bago ang lahat, posing posing muna. Kelangan magpa-kodak para me remember.

Matapos ang walang katapusang pagda-drive at rest area, nakarating din ako. Grabe ang driving teng. Pagkalampas ko ng Mt. Shasta, umpisa na ng sign na sinasabing PORTLAND. Nilubugan na ako ng araw, di pa rin nauubos yung sign, walaaaang katapusan. Ngarag na ngarag ang lolo mo. Sayang talaga, wala akong baong EraseYourHead CD. Kasi kung gusto nilang mag-drive, ako ata nagsawa bigla.

Ilang araw na nga ako dito sa bago kong kuta, ngarag pa rin ang byuti ko.

Holdap!

Grabe yung holdapan kamakailan dyan sa atin, ni-holdap na nga yung bangko, tsinugi pa yung mga empleyado. Grabe, me pera na nga eh, nakuha pang patumbahin yung mga wala namang kinalaman dun sa pera ng bangko.

Ayoko sanang haluan ng medyo madrama o kung anupamang ekek itong blog na ito, kaso di ko maiwasang di magkumento.

Kasi naman, naalala ko din nung nasa Pinas pa ako. Ilang beses din yata akong naholdap sa bus. Dalawa lang ata. Yung perstaym ko eh galing akong Timbuktu kasabay ko pa yung ate ko at yung asawa nya. Pagsakay pa lang sa Barakolandia, napansin ko yung isa na me parang hinihithit, medyo kinabahan na ako. Ayun nga, pagdating sa South SuperDuper Highway, me parang nag-aaway at nagsisigawan sa me bandang harap. Dahil sempre, lang-magu to-its, yung mga alahas ko at relo, hinubad ko at isinuksok ko dun sa me mga singit singit ng upuan.

Ayun, holdap nga pala. So dahil mabilis ako nakapag-esep esep, walang natangay sa akin ang mga ungas.

2nd time ko naman, nung sa Gapo na ako humahada ng "wanna buy watch Joe?" type na raket. Papunta ako ng Manela para makita ang aking mader dear galing isteyts. Sa me San Fernando, Pampanga, me sumakay na maraming mga kelots. Nagkatinginan pa nga kami nung isa. Parang pamilyar kami sa isat isa. Di ko malaman kung bakit. Parang nag ala Madam Auring ako kasi me naramdaman ako.

Papasok pa lang sa North ExpressDupress Way, me pumara. Bumaba sabay kumaripas ng takbo. Nagkatinginan lahat kaming nasa me bandang una kasi kakasakay lang nung bumaba. Sabi ko, "brad, baka naman naglagay lang yun dito ng bomba ah?" Uso kasi ang bombahan nun, yung pinapasabog ang mga bus, bukod pa sa mga bomba sa pelikula.

Kinabahan kami lahat, pero dedma lang ulit. Ayan na po, pagpasok pa lang sa highway....

Holdap!Holdap! Pera o Puri!!!

Anim sila na de baril at 2 sa kanila me granada. Meron atang isa, dinamita ang dala. (O sige joke lang yung dinamita, ano kami, isda?) Grabe parang bigla kong naisip na magsigarilyo. Di ko na inalam kung totoong granada yun o lighter lang, mahirap na. Mukhang mga beterano pa naman kung kumilos, maliban dun sa isang bumaba at nagtatakbo na kasamahan pala nila.

Unang pasada, isa isang kinapkapan, pati mga bag. Yung isang ale, nag-inarte. Kesyo nasa ospital daw yung anak nya kaya kelangan nya ng pera. So dahil subalit datapwat ngunit pero because likas namang maawain yung holdaper, yung nakuhang 5,000 sa kanya, isinoli yung 3,000. Bait nya no? Sana kunin na sya ni Lord!

Ako, wala, barya lang, WW ako eh (walang-wala). Nung second wave (galing no me second wave pa), yung aleng nag-inarte, me secret pocket pala yung bag, at me lamang 10,000 pesoses. Nabwisit tuloy sa kanya yung mamang holdaper, kasi natimbrehan nya na ginogoyo lang sya.

"Walangya ka, drinamahan mo pa ako, maluha luha pa naman ako sa yo.." Ayun binawi lahat ng datung nya.

Ako naman, nakapa sa bulsa ko salikod yung aking Press ID. Dati kasi akong nagsusulat sa TikTik Magasin. Heheheh. Kaya nung makita yung ID, "Tang$^% ka! Press ka pala ha?! Baka bukas, isulat mo kami ha?" Sabay suntok sa tyan ko. Punyemas, nabanatan pa ako. Hirap talaga ng takaw-bugbog.

Tiba tiba ang mga ungas. Pero dahil nga maawain naman sila, lahat halos eh binigyan ng pamasahe. Ambait talaga! Ako di na ako humingi, kasi baka maupakan na naman ako.

Nung makababa na sila, diretso sempre kami sa pinakamalapit na himpilan ng mga pulis patola. Habang iniinterbyu kami, yung isa tawa pa ng tawa. Sabi ko, "brod, bat parang ansaya saya mo pa? Eh naholdap na nga tayo."

"Eh kasi binigyan ako ng pamasahe nung holdaper, 100 pesos." sagot nya.

"Eh ano naman ngayon?" tanong ko ulit.

"Eh kundi ba naman tungak yung mga yun, eh singkwenta pesos lang ang nakuha nila sa akin. Mwahahaha (tawang ala Romy Diaz)"

"Walangya ka, kumita ka pa ng tapwe. Penge palang bente pamasahe?" ako ulit.

"Eh ikaw ba, magkano nakuha sa yo?" tanong nya.

"Bente."

" O sya, etong bente mo, kawawa ka naman." "Apir!"

Blackout! Pare Blackout!

Hayskul pa lang, tomador na ako. Kahit ilang araw ang inuman, di mo ko mapapasuka, lalo nang mapapatumba.

Bagsak na lahat, nakatayo pa ko. Pinang-mumumog ko lang yang beer sa umaga tol. Ganun ako katindi. Lahat kainuman ko, mga kriminal dun sa me riles, mga tambay, mga siga-sigang lolo na. Kahit sino basta me alak. Kahit paghalu-haluin mo pa, sisiw, alang wenta.

Kaya medyo nagulat ako nung madalas ako naba-blackout. Iniisip ko, baka naman lason na ang ipinapainom sa kin ng mga ulol na kainuman ko. Di kaya?

Buhat nung lumabas ako ng ospital, ganun na. Na-confine kasi ako dun sa hospital na ano na nga yun? Di ko na matandaan ang pangalan nung ospital na yun dun sa may QC. Dun yun sa me Scout Ekek street. Di naman kasi mukhang ospital. Nagulat pa nga ako, sabi ko sa ate ko, "bakit dito ako dadalhin?". "Eh dito yung ospital ng duktor mo eh," sagot naman nya. "Bakit ano ba yung duktor ko, pang-aso?"

Pamilyar pa nga yung ospital, kase nung bata pa ako napanood ko na yun sa isang pelikula ni Jun Aristorenas. Yung me sindikato sila at nanggogoyo sila, dun nila dinadala. Baka di mo kilala yung si Jun Aristorenas, kung hindi, di bale na lang. Kalimutan mo na lang na nabanggit ko. Panahon pa kasi ni kopong-kopong yun eh.

[segway muna. Dito sa ospital nabuo yung panganay ko ; )]

So paglabas ko dun ganun na. Tuwing malalasing ako, Bam! Blackout. Ni hindi ko namamalayan. Isang minuto ok pa, tapos Bam! wala na, di ko na matandaan.

Minsan, niyaya kami nina Bekbek dun sa katropa nya. Punta naman kami, inuman eh. Saka libre. Ayos, pare. Okay sa olrayt! Matutuwa na naman mga bulate ko sa tiyan, me supply na naman.

Natatawa pa nga kami ke Atules na medyo tinamaan. Nag-nganga-ngawngaw, me problema ata. Sempre asikaso naman namin, tropa eh.

Tapos..... Bam!

Pagpasok ko kinabukasan sa iskul, pangiti-ngiti pa ko. Nakita ako ni Amboy, mukhang worried. "Oh, pre ano nangyari sa yo?!" tanong nya sa kin. Di ko siya maintindihan. Pero ang dating sa akin nung reaksyon nung mukha nya parang sinasabing, "Yari ka! Me napatay kagabi ikaw ang suspek!"

Bigla akong kinabahan. Pakiramdam ko me ginawa akong malaking kabalbalan. Naisip ko tuloy, teka... kagabi nga pala, di ko na alam kung papano nakauwi. Saka... hindi ko makita yung mga sapatos ko. Hmmnn.... Naku, baka me nagawa ako kagabi ah. Sino naman kaya ang hinabol ko ng taga? Kanino naman kayang bahay ang sinunog ko? Magtatago na ba ako?

Hinila na ako sa gilid ni Amboy at sinabi sa akin lahat. Sa sobra palang lasing ko kagabi, dun na ako pinatulog sa bahay nina Bonsai. Pero sa sobrang kulit ko daw, muntik na kong gulpihin, nahiya lang ke Bekbek. Inakyat daw ako sa kwarto at pinatulog, kaso tayo ako ng tayo at gala ng gala. Pasok pa daw ako sa kwarto ng me kwarto.

Hmmmnnn. Naalala ko, kagabi nga pala naglalaro ako ng Super Mario at panay ang pasok ko sa mga time warps.

Tinanong pa ako ni Bekbek nung makita ko, kelan ko daw kukunin dun yung sapatos ko kasi naiwan ko daw. Aha! Andun pala yung nawawala kong sapatos!

Kaso sa sobrang hiya, di ko na binalikan. Nagtanung-tanong pa nga ako kung papano ako nakauwi, sabi nila, umuwi daw akong mag-isa na walang sapatos. Buti di ako na-salvage. Bakit kasi hindi pa ko sumabay sa kanila umuwi at nagpaiwan pa ko. Hmppt! Takaw kasi sa alak.

Minsan naman nung maligaw ako dun sa probinsya namin, me mga kainuman naman akong mga ka-tropa ko dun. Maya-maya me nag-debate at halos magsaksakan na. Yung isang aastig-astig dun na kainuman ko, kaaway nung isang pinsan ko. Nakikiramdam lang ako sa kanila. Alam ko naman na aawatin sila nung isang matandang siga na kainuman din namin.

Nakikiramdam lang ako ng biglang..... Bam!

"Hoy bangon na, me pasok ka pa ata!" sabi nung pinsan kong parak na naka-duty sa munisipyo. "Lasing na lasing ka kagabi, di ata alak ininom mo eh. Baka naman durog ka?" "Hindi ah, ano ba nangyari?", tanong ko.

Habang humihigop ako ng ibinigay nyang kapeng barako, ikinuwento nya lahat. Umalis daw ako dun sa pinag-iinuman ko, umuwi at kumuha ng gulok. Dumaan pa daw ako sa isang tindahan at humingi ng red horse, di ko daw binayaran. Tapos, palakad-lakad daw ako sa bayan, hinahanap ko yung na-kaaway nung pinsan ko. Pag me nasasalubong daw ako, hinahabol ko ng taga. Heheh. Buti naman wala akong inaabot.

Hanggang makita ko daw sa lamay yung hinahanap ko. Me lamay daw pala sila. Kakamatay lang nung tatay. At dun ako nanghahamon ng away. Me isang astig na pumatol, buti nabitawan ko yung gulok at nagbugbugan kami dun sa me kangkungan. At ayun nga, dating ang mga lespu at kalaboso ang labas ko. At eto, me clue, nawawala yung tsinelas ko. Kakahiya.

"Buti hindi magdi-demanda," dagdag pa ni sanpits.

Minsan naman, nasa Gapo na ko, nagkita kami dun ni Clapton. Sempre tuwang-tuwa ako kase long time no see. Ilang taon na kasi ako sa Gapo at ala na kong kontak sa mga Tropang Ekis at mga kasams. Inom kami dun sa me Sam's. Senglot na kami pareho pero pakiramdam ko bitin pa. (lagi naman) Nung maghiwalay kami ni Clapton, sya pauwi na dun sa syota nya, ako naman dumaan pa sa isang bar.

Lumalango ako ng isang basong beer ng biglang..... Bam!

Ginigising na ko ng isang mamang naka blue na uniporme. Naka-harang sa pagitan namin, rehas na bulok. "Hoy gising na, pwede ka nang umuwi!". Iniisip ko, bakit ako andito? Yari pare blackout na naman siguro. Ano na naman kaya ito. Wala na naman ang sapatos ko kaya alam ko agad na me kabalbalan na naman ako kagabi. Para tuloy akong aswang, nag-iibang anyo tapos pagkatapos manlapa, bumabalik sa dati pero di alam kung anong ginawa.

Pupungas-pungas pa ako nung pinapirma nung pulis sa release form. "Pasalamat ka, hindi magde-demanda yung may-ari..." sabi nung pulis. "Ano ho bang nangyari?" tanong ko sempre. "Eh lasing na lasing ka at nagwawala dun, pagkatapos mong sampalin yung bakla," kwento nya. "Nagsisi-sigaw ka pa nga dyan sa kulungan kagabi, nagtataka nga ako, walang bumugbog sa yo," Patay. Grabe na to. Di na ako nag-usisa pa.

Bilis-bilis akong pumirma dun sa papel na sa laking pasalamat ko, hindi ko naman tunay na pangalan. Kahit matindi ang hang-over ko, naisip kong medyo lusot ata ako. Kaya iniba ko din pirma ko. Siguro kagabi, ibang pangalan ang ibinigay ko sa mga parak. Kaya hayun, umuwi na naman akong naka-paa. Halos isumpa ko ang alak.

Sempre, propesyunal na dating ko, saka sa gobyerno na ko nagta-trabaho, masisira reputasyon ko no. Kung meron man. Hay naku. Walaaa talaga akong kadala-dala.

Kaya ngayong andito na ko sa Merika, iwas na muna. Mahirap dito alang areglo-areglo. Saka baka mabaril pa ko nung mga LAPD na pasmado ang mga kamay, wag di mabunot yung baril, pumuputok.

Kaya kung gusto mo akong yayaing uminom, dito na lang tayo sa bahay, para alang aberya.

Minsan type ko beer, minsan naman wine lang kasi medyo malamig naman dito. Tulad ngayon, pa sip sip na lang ako nitong konting red wine. Okey daw kasi ang red wine sa blood circulation saka... teka, parang.... parang lumilindol ata... teka...... parang.....

Bam!